Monday, 17 July 2017

പയനീറും വോയേജറും.

1979 സപ്തംബറിൽ പയനീർ 11 ശനിയുടെ അടുത്തുകൂടെ പോയി. മുകളിലെ മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് 20000 കി.മീ അകലെക്കൂടെ. ഗ്രഹത്തെപ്പറ്റി കുറെക്കൂടി വിശ്വസനീയമായ വിവരങ്ങൾ അതിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു. പലതിലും വ്യാഴത്തോട് സദ്രശമാണെങ്കിലും വ്യത്യാസങ്ങളുമുണ്ട്.


അതിന് ഖരാത്മകമായ ഒരു കാമ്പ് ഉണ്ട്. ചുറ്റും ലോഹ സ്വഭാവമുള്ള ദ്രാവക ഹൈഡ്രജൻ. പക്ഷേ ഈ പാളിയുടെ കനം താരതമ്യേന കുറവാണ്. അതിന് ചുറ്റും നല്ല കനത്തിൽ തന്മാത്രാ രൂപത്തിലുള്ള ദ്രാവക ഹൈഡ്രജൻ . അതിന് പുറമെ വാതകാന്തരീക്ഷം. കാമ്പിന് നല്ല ചൂടുണ്ട്. പക്ഷേ, വ്യാഴത്തിന്റയത്ര ഇല്ല.വ്യാഴത്തെ പോലെ തന്നെ ഇതും സൂര്യനിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്നതിൽ കൂടുതൽ ഊർജം പുറത്ത വിടുന്നുണ്ട്. ഉദ്ഭവ സമയത്തെ ഊർജത്തിന്റ അവശിഷ്ടമാകാൻ തരമില്ല.അതായത് ആഭ്യന്തരമായി താപം ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മുകളിലുള്ള ഹീലിയം തൻമാത്രകൾ ഹൈഡ്രജനിലൂടെ താഴത്തേക്ക് വീഴുമ്പോൾ പുറത്തു വരുന്ന ഗുരുത്വ ഊർജമാകാം ഇതിന് കാരണം.
     പയനീർ 11 അതിന്റെ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കി നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അഗാധതയിലേക്കുള്ള അവസാനമില്ലാത്ത യാത്ര ആരംഭിച്ചതേയുള്ളൂ .അപ്പോഴേക്കും  വോയേജറുകളുടെ വരവായി. ആദ്യം വോയേജർ 1 എത്തി.1980 നവംബറിൽ .ശനിബിംബം ഒട്ടൊക്കെ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു. മങ്ങിയ ബെൽടുകളും കുത്തുകളും അണ്ഡാകൃതികളും കാണാമായിരുന്നു. ഒരു ചുവന്ന പുള്ളിയുടെ നീളം 12000 കി.മീ ഉണ്ടായിരുന്നു. നിരീക്ഷണ മേഖലയിലെ കാറ്റിന്റെ വേഗം 1500 കി.മീ / മണിക്കൂർ വരുമായിരുന്നു. വളയത്തിന്റെ പല വിശദാംശങ്ങളും കാണാമായിരുന്നു.അതു പോലെ ഒട്ടേറെ പുതിയ ഉപഗ്രഹങ്ങളും കണ്ടു പിടിച്ചു.

No comments:

Post a Comment

Blogger Random – Recent – Specific Label Posts Widget – All in One Post Feed Widget